Τελικά τι κάνουμε; Ποιος αλήθεια κάθεται και αναρωτιέται "τι κάνουμε βρε παιδιά;". Ξεφουσκώνουμε κάθε τόσο με πορείες, διαδηλώσεις του καφέ, αναρτήσεις και σχόλια για πάσης φύσεως θέματα και στο τέλος ξαναγυρίζουμε στα ίδια. Ενώ γύρω μας τα πάντα αλλάζουν με ταχύτητα αμερικάνικου τυφώνα εμείς εφησυχάζουμε το βράδυ με την καναπεδίστικη επανάστασή μας και το πρωί τα πάντα είναι ίδια και ίσως χειρότερα. Δεν ασχολούμαστε με τα εργασιακά, με το χρέος, με το ξεπούλημα και ενθουσιαζόμαστε με τον αγώνα να μην περάσει η κατάργηση της ελευθεροτυπίας λόγω Βαξεβάνη, με τα χτυπήματα της Χρυσής Αυγής και άλλες αποσυμφορητικές καταστάσεις που μας κρατάνε εγκλωβισμένους σε ένα φαύλο κύκλο. Η οποιαδήποτε πρωτοβουλία θεωρείται ξεπερασμένη ή και στιγματισμένη προτού καν στηθεί, καίγονται ιδέες για αγώνα αλλά το πιο σημαντικό ο καθένας έχει το δικό του μπαϊράκι με αποτέλεσμα ο αγώνας να γίνεται μεταξύ παρέας και τίποτε παραπάνω. Κουράζει αυτή η κατάσταση. Κουράζει. Γιατί έτσι ο αγώνας κατά της τρόικας και των εντολοδόχων της γίνεται πολυμορφικός και όπως είχα πει παλιά, τα χτυπήματά μας να είναι τσιμπήματα κουνουπιού και τίποτε παραπάνω. Ζούμε μια νέα μορφή χούντας με τον μανδύα της δημοκρατίας και ακόμα πιστεύουμε πως εμάς δεν θα μας αγγίξουν τα μέτρα ή περιμένουμε τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Και πρόταση να κάνω κανείς δεν θα ακολουθήσει γιατί κανείς δεν θέλει να ακολουθήσει. Χαβαλεδιαζόμαστε. Χαβαλεδιαζόμαστε και απλά χάνουμε. Τίποτε παραπάνω. Ξέρω πως θα κατατεθούν θεωρίες, προτάσεις του αέρα και τίποτε παραπάνω. Κατά τ'άλλα αντιστεκόμαστε. Μάλλον αντέχετε. Κι αντέχετε πολλά ακόμα φίλοι μου. Εγώ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ....Κλάταρα...!!