Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2012

Στο δρόμο!

Ο δρόμος, ο δρόμος είναι η λύση.Όλα εκεί καταλήγουν. Στο δρόμο κοινωνικοποιούμαστε, στο δρόμο εργαζόμαστε, στο δρόμο ερωτεύομαστε, στο δρόμο υπάρχουμε για όλα. Στο δρόμο υπάρχει το αύριο. Οι ιδέες, οι προτάσεις, τα όνειρα γεννήθηκαν στο δρόμο.
Εκεί είναι η σωτηρία μας.
Χωρίς Τσίπρα, Παπαρήγα, Καμένο και όλα τα υπόλοιπα ημιτόνια της παράφωνης πολιτικής χορωδίας του τόπου μας. Ο δρόμος το έδειξε, το δείχνει και θα το δείχνει πάντα.
Εκεί που οι καναπέδες καίγονται, τα social media σιωπούνε και τα πι σια νεκρώνουν.
Εκεί που οι φωνές γίνονται πράξη και η πράξη αποτέλεσμα.
Εκεί που η οργή παίρνει σχήμα και οστά.
Εκει που θα βρεθούμε σύντομα εσύ κι εγώ ξανά.
Στο δρόμο της αναζήτησης, εκεί που βάφουμε με το χρώμα της ελπίδας την απογοήτευση.
Εκεί...... στο δρόμο!!

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

Ηλεκτρικός Θησέας

Με κάτασπρο πανί ένα καράβι απ΄ το πενήντα έχει να φανεί
και συ βιδώθηκες μες στο λιμάνι με ανθοδέσμη που `χει μαραθεί.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί
ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Σε εδίκασαν να σπαταλάς τα χρόνια σε μια ζωή χωρίς προοπτική.
Χάνεσαι σαν τον γλάρο στην Ομόνοια και όταν ψάχνεις λύση στην φυγή, 
πληρώνεις όσο όσο τα διόδια και κομματιάζεσαι στην εθνική.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Ποιος είναι ισοβίτης στο σκοτάδι ποιος αλαφιάζει δίχως πληρωμή;
Ποιος σκύβει στους αφέντες το κεφάλι και ποιος τα βράδια κλαίει σαν παιδί;
Ποιος ονειρεύεται πως κάποιοι άλλοι βγαίνουν και κάνουν πρώτοι την αρχή;
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Ναυάγια ονείρων αρμενίζουν και τα κεφάλια γεμισαν σκουριά.
Στα σούπερ μάρκετ τέλειωσε η ελπίδα και συ κοκάλωσες στη σκαλωσιά.
Πού πήγαν οι τριακόσιοι του Λεωνίδα και τι θα πούμε τώρα στα παιδιά;
Ηλεκτρικός Θησέας; Και τα λοιπά.

Φοβάσαι ότι θα `ρθει καταιγίδα και θα μας πνίξει όξινη βροχή, 
βάλε σε γυάλα μέσα την πατρίδα και κρύψε την καλά μέσα στη γη.
Μήπως την ψάχνουν σαν την Ατλαντίδα αφού η Πανδώρα ανοίγει το κουτί;
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μπερδευτεί.

Ψηφοθηρία, λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή
για αυτό και χάθηκες στα σφαιριστήρια και μες στα γήπεδα την Κυριακή.
Τώρα καθώς κοιτάς τα διυλιστήρια ρωτάς ποιοι σ΄ έχουν βάλει στο κλουβί.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει τρελαθεί.

Να κλείσεις θες πληγή θανατηφόρα και μες στα "Νέα" ψάχνεις για δουλειά.
Τα δάκρυα σου γίνονται μαστίγια και τον λαιμό σου σφίγγουν σαν θηλιά.
Όσα τα κέρδισες με τα μαρτύρια τα παζαρεύουν πάλι στα χαρτιά, 
τρέχεις να ψάξεις μες στα καταφύγια και βρίσκεις μιαν αιχμάλωτη γενιά.

Μια πλαστική ανέμισες σημαία, πίστεψες σ΄ έναν άγνωστο θεό
κρέμασες το μυαλό σε μια κεραία ειδήσεις σίριαλ και τσίχλα ροκ.
Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν τα λάθη κλέβουν τον καιρό;
Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν το ψέμα σέρνει τον χορό;

Ζωγράφισε έναν ήλιο στο ταβάνι, μίλησε με τ΄ αγέρι της νυχτιάς
και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς.
Πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς
πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς.


Κουβάρι οι σκέψεις. Φοβισμένες κινήσεις, φοβισμένες σκέψεις. Τι να σκεφτώ και τι να γράψω. Θα το προσπεράσεις έτσι κι αλλιώς. Άλλη μια ανάρτηση, άλλη μια αμπελοφιλοσοφία, άλλη μια μπούρδα. Οι σκέψεις και τα λόγια δεν έχουν πέραση πλέον. Δεν ζούμε τον 18ο αιώνα να χρειαζόμαστε Κοραήδες ή στη χούντα να ψάχνουμε για Ρίτσο, Θεοδωράκη και Ελύτη. Τώρα βλέπεις τα ξέρουμε όλα και τα αμφισβητούμε όλα. Τα ξέρουμε σε τέτοιο βαθμό που η ξερόλα μας αντί να μας πάει μπροστά, μας πάει πίσω. Το μηδέν δεν υπάρχει πλέον για το μέλλον μας. Όλοι έχουμε θεωρίες, προτάσεις και στο τέλος το μέλλον γίνεται μηδέν, ένα σιωπηρό μεγάλο μηδέν. Κι έτσι οι σκέψεις μηδενίζονται, χάνονται, μένουν απλά σ´ένα τοίχο ενός μπλοκ. Τι να σου πω λοιπόν όταν τις αποφάσεις σου τις έχεις πάρει. Η υπομονή σου φορτώνει συνεχώς με ψέματα, το κορμί σου φτάνει στο χώμα, τα μάτια σου κλείνουν και μονολογείς "δε βαριέσαι βρε αδερφέ, θα περάσει". Στήριγμα στους δυνάστες σου, πλάτες σε ένα σύστημα που φοβάσαι να αλλάξεις, παίζεις με τις λέξεις, βήματα πίσω και μένεις απαθής. Και συνεχίζεις, συνεχίζεις... μέχρι το τέλος. Οι αναπνοές σου τελειώνουν, τελειώνεις. Καιρός να ζητήσεις αέρα, καιρός να αναπνεύσεις, καιρός κραυγή σου πράξη. Μην περιμένεις τους καθοδηγητές του κόμματος, των συνδικάτων. Μην τους περιμένεις, κοίτα τους γύρω σου. Μίλα τους! Μίλα και πράξε! Είσαι μόνος, ο καθένας μας είναι μόνος. Είμαστε μονάδες! Να γίνουμε σύνολο, ένα μεγάλο μοναχικό από σημαίες και κόμματα σύνολο. Μπορούμε! Οι σκέψεις μου φοβισμένες, μοναχικές αλλά η ελπίδα είναι κοινή, είναι ίδια για όλους μας. Η ελπίδα δεν σβήνει, μην την σβήνεις. Έλα μαζί μου, με τον διπλανό σου! Έλα με μας τις μοναχικές μονάδες! Μπορούμε, πιστεψέ το!!

Εντάξει; Πολεμήσαμε και σ´αυτόν τον αγώνα. Πολεμήσαμε και χάσαμε τη μάχη, όχι τον αγώνα, τη μάχη. Και τώρα που τελείωσε η μάχη καιρός να ανασυνταχθούμε αλλά και να ρίξουμε τις ευθύνες όπου πρέπει. Γιατί ευθύνες υπάρχουν. Υπάρχουν στους επικεφαλείς που δώσανε τη μάχη, όχι στους στρατιώτες-εργάτες. Για μένα υπεύθυνοι είναι οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Υπεύθυνοι ως το σημείο συνύπαρξης με τα κόμματα. Υπεύθυνοι διότι δεν κοντραρίστηκαν πέρα από τα τείχοι της ένομης συνδικαλιστικής δράσης. Κατηγορώ τους επικεφαλείς των συνδικαλιστικών ομοσπονδιών για την γιαλαντζί αντίσταση. Κατηγορώ τους επικεφαλείς των ομοσπονδιών γιατί ενώ μπορούσαν να κρατήσουν τον λαό έξω στους δρόμους και στις πλατείες, προτίμησαν τη μάχη εκ του ασφαλούς - διήμερη απεργία και πορεία 3 ωρών. Τους κατηγορώ γιατι δεν προσπάθησαν με καθημερινές απογευματινές συγκεντρώσεις να σταθούν δίπλα στον εργαζόμενο λαό που βασανίζεται. Θα μπορούσε ο καθένας μας να πει πολλά. Σημασία έχει πως χάσαμε τη μάχη. Ας προσπαθήσουμε όλοι να ανασυνταχθούμε για τη συνέχιση του αγώνα με σκοπό την τελική νίκη. Η απογοήτευση δεν μας ταιριάζει. Προχωράμε!!

ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ; Γιατί αν αντέχουμε έχουν κι άλλα να μας δώσουν. Μας δώσαν το 1ο, μας δώσαν το 2ο, μας δώσαν και το 3ο το μακρύτερο. Κι εμείς όμως ε; Σαν το βαθύ λαρύγγι, ούτε κιχ, ούτε πόνος βρε αδερφέ. Αν και το τελευταίο ήταν τόσο μεγάλο, εμείς δεν αισθανθήκαμε τίποτα. Απλά ανοίξαμε τα πόδια, χωρίς βαζελίνη, κι είπαμε "ελάτε". Μπορώ να πω πως μια ευχαρίστηση τη νοιώσαμε. Γιατί τελείωσε ο εκβιασμός, οι απεργίες, ο τσαμπουκάς των μεγαλοσυνδικαλιστάδων, και γενικά τελειώσαμε. Τώρα αν με ρωτάτε για οργασμό ένα θα σας πω! Οι πόρνες δύσκολα αισθάνονται οργασμο! Κι εμείς φιλαράκια μου πόρνες καταντήσαμε, πόρνες του χειρότερου είδους. Αυτές που έχουν φιλότιμο και το "δίνουν" τζάμπα. Γιατί όλα τζάμπα τα δώσαμε! Όλα δωρεάν! Περάστε, ανοίξαμε και σας περιμένουμε! Περιμένουμε και το 4ο! Κι αυτό με τα πόδια ανοιχτά, όλα ανοιχτά βρε αδερφέ!! (να με συμπαθάτε !!)

Για ποιο όνειρο θα έδινες και τη ζωή σου; Για ποιο μέλλον θα θυσίαζες τα πάντα για να το δεις να έρχεται; Για ποια άνοιξη θα πάλευες με τα στοιχειά του χειμώνα; Για τι αξίζει η ζωή σου; Για τι; "Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει"

Τελικά τι κάνουμε; Ποιος αλήθεια κάθεται και αναρωτιέται "τι κάνουμε βρε παιδιά;". Ξεφουσκώνουμε κάθε τόσο με πορείες, διαδηλώσεις του καφέ, αναρτήσεις και σχόλια για πάσης φύσεως θέματα και στο τέλος ξαναγυρίζουμε στα ίδια. Ενώ γύρω μας τα πάντα αλλάζουν με ταχύτητα αμερικάνικου τυφώνα εμείς εφησυχάζουμε το βράδυ με την καναπεδίστικη επανάστασή μας και το πρωί τα πάντα είναι ίδια και ίσως χειρότερα. Δεν ασχολούμαστε με τα εργασιακά, με το χρέος, με το ξεπούλημα και ενθουσιαζόμαστε με τον αγώνα να μην περάσει η κατάργηση της ελευθεροτυπίας λόγω Βαξεβάνη, με τα χτυπήματα της Χρυσής Αυγής και άλλες αποσυμφορητικές καταστάσεις που μας κρατάνε εγκλωβισμένους σε ένα φαύλο κύκλο. Η οποιαδήποτε πρωτοβουλία θεωρείται ξεπερασμένη ή και στιγματισμένη προτού καν στηθεί, καίγονται ιδέες για αγώνα αλλά το πιο σημαντικό ο καθένας έχει το δικό του μπαϊράκι με αποτέλεσμα ο αγώνας να γίνεται μεταξύ παρέας και τίποτε παραπάνω. Κουράζει αυτή η κατάσταση. Κουράζει. Γιατί έτσι ο αγώνας κατά της τρόικας και των εντολοδόχων της γίνεται πολυμορφικός και όπως είχα πει παλιά, τα χτυπήματά μας να είναι τσιμπήματα κουνουπιού και τίποτε παραπάνω. Ζούμε μια νέα μορφή χούντας με τον μανδύα της δημοκρατίας και ακόμα πιστεύουμε πως εμάς δεν θα μας αγγίξουν τα μέτρα ή περιμένουμε τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Και πρόταση να κάνω κανείς δεν θα ακολουθήσει γιατί κανείς δεν θέλει να ακολουθήσει. Χαβαλεδιαζόμαστε. Χαβαλεδιαζόμαστε και απλά χάνουμε. Τίποτε παραπάνω. Ξέρω πως θα κατατεθούν θεωρίες, προτάσεις του αέρα και τίποτε παραπάνω. Κατά τ'άλλα αντιστεκόμαστε. Μάλλον αντέχετε. Κι αντέχετε πολλά ακόμα φίλοι μου. Εγώ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ....Κλάταρα...!!