Δεν είναι η πρώτη φορά που ντύνεσαι στα μαύρα. Αιώνες τώρα τα δυσάρεστα ήταν περισσότερα από τα ευχάριστα. Έξω από το κατώφλι σου ουρά τα δάκρυα κάναν και γράφαν την ιστορία σου. Το μαντήλι το μαύρο σκέπαζε πάντα την κεφαλή σου. Κούρσεψαν την Πόλη σου, βίασαν τα παιδιά σου, σε πούλησαν σκλάβα σε εμπόρους της Ανατολής, πάτησαν τα χώματα σου μηχανικά ανδρείκελα, σκότωναν το μέλλον σου πάνω στον ιστό της σημαία σου αλλά εσύ εκεί. Αγέρωχη, υπερήφανη δεν τό βαλες κάτω. Πάντα έπιανες την πέτρα, την έσφιγγες και την έκανες χώμα για την ελιά, ακτή για τη θάλασσά σου, καράβια για τα ονειρά σου. Πέταγες από πάνω σου τις αλυσίδες και συνέχιζες. Συνήθισες στα μαύρα σκοτάδια, δεν σε τρομάζουν πια. Δεν τα φοβάσαι. Κι αν τώρα τα παιδιά σου γίναν βιαστές, μηχανικά ανδρείκελα, κι αν το μέλλον σου κρίνεται σε μιας στιγμής την κρίση, πάλι δεν φοβάσαι. Γιατί ξέρεις πως η ψυχή σου λεύτερη πάντα ζει. Χωρίς ψωμί, χωρίς παιδεία, χωρίς λευτεριά, χωρίς μέλλον, εσύ πάντα λεύτερη θα ζεις. Και θα ζεις αιώνια σαν τον χορό του Αλέξη πάνω στα κύματα, σαν το γλυκό ρακί στα στόματα των νέων, σαν την ανάσα του ποιητή ζωντάνια στις στροφές του. Αιώνια λεύτερη θα ζεις. Δεν θέλεις δάκρυα πια, δεν θέλεις μοιρολόγια, δεν θέλεις άλλο μαντήλι μαύρο πια, μα μον´ φτερούγες ψηλά να σηκωθείς. Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις, εκεί που πάει να σβήσει. Να τη πετιέται από ξαρχής αντριεύει και θεριέφει! Μην την κλαις..... Μπούτζας Τάσος