Κι εγώ..κι εσύ!!

Τρίτη 30 Αυγούστου. Ημερολογιακά τελειώνει το καλοκαίρι. Ένα καλοκαίρι γεμάτο αδιαφορία, ξεγνοιασιά, ζαμαν φου και άλλα πολλά για ότι ακούγαμε τις μέρες που μας ζέστανε ο ήλιος στην παραλία. Γεμάτο με μία αδιαφορία για τα όσα είχαν προηγηθεί λίγες μέρες πριν, Σύνταγμα, Λευκό Πύργο και σε άλλες πλατείες. Όλες αυτές οι εικόνες, οι αγώνες που δόθηκαν πέρασαν στην μνήμη μας σαν μία ονειρική εμπειρία δίνοντας το δικαίωμα σε ολίγους να λένε.."εγώ δες, το καθήκον μου το έκανα, πήγα, φώναξα, ίσως έσπασα, καιρός να ξεκουραστώ". Έδωσε ο καθένας το δικαίωμα στον εαυτό του να βαυκαλίζεται με την ψευδαίσθηση πως όλα είχαν τελειώσει, είτε για κάποιους με νίκη (τους νικήσαμε, τους δείξαμε την δύναμή μας) είτε κάποιους με ήττα (μας πήραν φαλάγγι, τσάμπα ο αγώνας, μέσα τα κεφάλια και μην ξαναφωνάξετε). Και οι μεν και οι δε δέχτηκαν με ένα είδος μοιρολατρίας το αποτέλεσμα των αγώνων και αφήσανε τα πράγματα μέσα στο καλοκαίρι να πάρουν τον δρόμο τους. Ένας δρόμος που έδειξε το απάνθρωπο πρόσωπο της κρίσης των κυβερνώντων, της τρόικας και όλων αυτών γενικά που μας ποτίζουν φαρμάκι για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.
Ήρθε όμως και η 30 Αυγούστου. Το σκηνικό δείχνει πως τίποτα δεν πήγε προς το καλύτερο με τον αγώνα χιλιάδων συμπολιτών μας. Έδειξε το ανάλγητο πρόσωπο της εξουσίας. Ενώ οι πολεμιστές του Μαΐου και Ιουνίου ξεκούραζαν τις φωνές τους από τα αλλεπάλληλα συνθήματα που έκλεισε την φωνή τους οι απανταχού κυβερνώντες μας σχεδίαζαν τις αντεπιθέσεις τους αλλά και τα "χάπια" αντιδράσεις τους στις δικές μας σεπτεμβριάτικες διαμαρτυρίες που ήταν σίγουροι πως θα έχουν.
Καλοκαιρινά μέτρα πέσαν στα κεφάλια μας, φόροι και ξανά φόροι, έκτακτες εισφορές, νόμοι και διατάξεις για να στριμώξουν όσο το δυνατόν περισσότερο το εισόδημα των νοικοκυραίων στο βωμό του χρέους και του ελλείμματος.
Κι εμείς, μουδιασμένοι ακόμα από την αλμύρα της καλοκαιρινής σιέστας μετράμε τα κουκιά μας για να βγάλουμε όσο τον δυνατόν πιο ήρεμοι τον φετινό χειμώνα. Παρακαλώντας πάντα ότι....το δικό μου σπίτι δεν θα καεί, αρκετά κάηκε, του γείτονα ας γίνει στάχτη και μπούρμπουλη.... Για άλλη μία φορά ο έλληνας, είτε ως ομάδα, είτε ως μονάδα, προσπαθεί να κρατήσει τα κεκτημένα του , δίκαια θα έλεγα, εις βάρος όμως των άλλων, των κορόιδων (εφοριακοί, πανεπιστημιακοί, τελωνιακοί και άλλοι).
Κι εγώ, κι εσύ, στη μέση πλέον, της κοροϊδίας από την μια μεριά των κυβερνώντων και από την άλλη των συμπατριωτών μου βολεψάκηδων, προσπαθώ να κρατηθώ. Προσπαθώ να κρατήσω την ζωή μου αξιοπρεπή χωρίς να έχω την δύναμη να πιέσω, να μπω κι εγώ στο club των ολίγων, αυτών που η κρίση της γενιάς μας, των παιδιών μας, έχει σακατέψει το μέλλον.
Τρίτη 30 Αυγούστου, λίγες μέρες πριν την ΔΕΘ. Ο στρατός των υπευθύνων ετοιμάζεται για την μάχη, ίσως την μεγαλύτερη των τελευταίων ετών. Χιλιάδες αστυνομικοί, δικυκλιστές, σιδερόφρακτες μεραρχίες που θυμίζουν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, ετοιμάζονται να παρελάσουν ,να φοβίσουν τον Έλληνα αγανακτισμένο. Θα γυαλίσουν τις στολές τους, θα λαδώσουν τα γκλόπ τους, θα παρελάσουν, θα χτυπήσουν τις ασπίδες τους και το τέλος θα εξαπολύσουν την αντεπίθεσή τους στο αγανακτισμένο πλήθος.
Κι εγώ, κι εσύ θα βλέπουμε πάλι δάκρυα στα μάτια των ανθρώπων, χτυπημένα κεφάλια με αίματα, γυναίκες και παιδιά να τραβολογούνται, γέροι και ανάπηροι να εκλιπαρούν για βοήθεια. Κι εγώ, κι εσύ θα είμαστε εκεί. Η φωνή μας πνιγμένη και τα μάτια μας δακρυσμένα από τα χιλιάδες χημικά που θα ρίχνουν οι φασίστες. Κι εγώ, κι εσύ θα είμαστε εκεί με μία φωνή, πιασμένοι χέρι χέρι να φωνάζουμε: ΧΤΥΠΑΤΕ ΜΑΣ, ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΟ!!!