Ένα καλοκαίρι ακόμα στην πλάτη μας. Μια πλάτη που είναι στημένη στον τοίχο και απέναντι χιλιάδες προβλήματα, ανάγκες, καταστροφές. Ένα καλοκαίρι που σε χτυπάει αλύπητα χωρίς να μπορείς να αντιδράσεις έντονα και δυναμικά γιατί κάτι λύπει από μέσα μας. Η αδιαφορία και το προσπέρασμα αυτών των προβλημάτων γενικό χαρακτηριστικό του νεοέλληνα. Ενός νεοέλληνα που θα αντιδράσει, θα γυρίσει το μάτι του, θα φουσκώσει, θα φωνάξει, θα ουρλιάξει μόνο στην περίπτωση της προσωπικής του ξεβολεψιάς. Θα καεί, θα πλημυρίσει, θα ανοίξει στα δύο από σεισμό, το σπίτι του γείτονα, αλλά ο νεοέλληνας θα κάθεται στην βεράντα του και θα πίνει το καφεδάκι του, θα ακούει την αγαπημένη του ομάδα να αδικείται από έναν πληρωμένο διαιτητή. Ο νεοέλληνας θα κουνήσει τον κώλο του από την καρέκλα του μόνο αν κάποιος του κλείσει το δρόμο, αν κάποιος τον κορνάρει δυνατότερα από αυτόν, αν δεν βρει πρώτο τραπέζι πίστα, αν...αν .....αν. ...
Αλλά είναι και κάποιοι άλλοι νεοέλληνες, κάποιο μαλάκες, κάποιοι που χαλάνε την "πιάτσα". Είναι αυτοί που θα τρέξουν, θα κλάψουν, θα φωνάξουν σε κάθε αδικία, σε κάθε καταστροφή και θα δώσεον τις ώρες τους από τις αγαπημένες τους ασχολίες, τον χρόνο τους από τα παιδιά τους και την οικογένεις τους, τα λεφτά τους και γενικά την ησυχία τους για να βοηθήσουν με τις απλές δυνάμεις τους όποιον έχει ανάγκη. Τους βλέπεις να τρέχουν αριστερά - δεξιά, να δίνουν από το υστέρημά τους, να φωνάζουν, να ξεσηκώνουν συνειδήσεις με μοναδικό σκοπό την βοήθεια στους συνάθρωπό τους.
Εθελοντές στην καθημερινότητά τους, στην δουλειά τους, στην οικογένειά τους, παντού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου